Pan Tadeusz
Pobierz do telefonu |
Drukuj całe opracowanie
STRESZCZENIE
Strony z opracowaniem: | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
|
|
Księga III UmizgiHrabia wrócił do sadu, aby podglądać dziewczynę. Opis sadu [23]. Skradał się pomiędzy krzewami, potem obserwował Zosię. Hrabia był przystojnym mężczyzną. Opis wyglądu Hrabiego [107]. W rozmowie z nią zachwycał się urodą dziewczęcia i pytał o drogę do domu. Prosiła, by pomógł jej zapędzić rozbiegłe ptactwo do zagrody. Uznał ją za nimfę. Poszedł do lasu, gdzie było pełno grzybów. Opis grzybów [260]. Były tam lisice, borowiki, rydze, muchomory, surojadki, koźlaki, lejki, bielaki, opieńki, purchawki i inne. Telimena nie interesowała się grzybami, wolała iść do pewnego miłego miejsca w lesie nazywanego przez nią świątynią dumania. Sędzia rozmawiał z Telimeną o przyszłości Tadeusza, którego chce uczynić swym spadkobiercą. Miał zamiar ożenić go z Zosią. Telimena proponuje, by oddać go do miasta i poszukać dla niego posady. Sędzia uważa, iż byłby to dobry pomysł, on też zwiedził kawałek świata: był w Piotrkowie, Dubnie a nawet w Warszawie. Niestety, nie zgadza się na to Jacek Soplica, który przysłał do pilnowania Tadeusza księdza Robaka. Jacek dawał pensję na wychowywanie Zosi, ale to nie znaczy, mówi Telimena, że już ją kupił. Przecież Soplicowie są coś winni Horeszkównie - aluzja do przeszłości. Telimena nie chciała się wtrącać w życie Zosi i zmuszać do miłości, to musi przyjść samo. Ich rozmowie przyglądał się Hrabia. Rysował Telimenę siedzącą na trawie i Sędziego na kamieniu. Po skończonej rozmowie z Sędzią, kiedy ten odszedł na grzyby, Hrabia wyszedł zza drzewa i podziękował za możliwość malowania jej. Opis lasu litewskiego [548]. Wkrótce dołączył do nich Tadeusz. Patrzył na przyrodę z uwielbieniem. W ogrodach botanicznych widywał piękne drzewa obcego pochodzenia, a teraz twierdził, iż litewskie krajobrazy piękniejsze. Kiedy Telimena podała mu do pocałowania dłoń, całował ją namiętnie, a w dłoni był klucz dla niego do jej pokoju. Wziął go wraz z kartką, która miała mu wszystko wyjaśnić. Przytakiwał mu Hrabia. Patrzyli na chmury i podziwiali widoki. Kiedy rozległ się dzwon na obiad, ruszyli w drogę powrotną. Siedzieli przy obiedzie, jedli smaczne potrawy, kiedy do salonu wszedł pośpiesznie gajowy. Podbiegł do Sędziego i zakomunikował, iż niedźwiedź wyszedł z matecznika i muszą na niego zapolować. Sędzia naznaczył termin polowania na kolejny ranek. Obecni Wojskiego wybrali milczeniem, spojrzeniami na dowódcę tej wyprawy. Wojski z kolei nakazał zbiórkę nazajutrz o wpół do piątej. Pozostałą część dnia wykorzystano na podkuwanie konie i przygotowanie psów. |
|